Geke Hoogstins (1956), beeldend kunstenaar
Geke Hoogstins (Kollumerland,1956) bracht haar jeugd door in Friesland en later in de stad Groningen. Na haar toelating op de Academie Minerva in 1979, besloot ze echter te kiezen voor dans, theater en onderwijs. Ze studeerde cum laude af aan de PABO te Groningen. Na jaren werkzaam te zijn geweest in het onderwijs, besloot ze zich in 1996 volledig aan het schilderen te wijden. Inmiddels heeft zij een eigen atelier, waar ze haar eigen werk exposeert en vele werken in opdracht uitvoert.
Haar voornaamste inspiratiebron ligt buiten in de natuur in combinatie met het werken in haar eigen leef- en woonomgeving. Dit resulteert in sfeervolle aquarellen en doeken die op een geheel eigen wijze het landschap weergeven.
Website
http://www.gekehoogstins.nl
Geke Hoogstins over het boek
Ik leg mijn penseel neer. Het is 23 april 2007.
De laatste aquarel is af; de plek waar het Gasterensche diepje en het Taarloosche diepje elkaar ontmoeten, botsen, draaien en dan weer samen verdergaan, stroomafwaarts, in een bredere stroom: het Oudemolensche Diep. Een soort driestromenpunt......
De lente is vroeg dit jaar en de natuur laat alle mogelijke kleuren en schakeringen in groen zien. Deze impressies van de lente zijn de laatste, die ik op foto vastlegde. Op deze plek ben ik vier keer geweest en heb daar prachtige momenten kunnen vastleggen:zonsopgang, zonsondergang, de herfst en nu, als afsluiting, de lenteOpeens realiseer ik mij dat deze periode, van twee jaar lang schilderen voor mijn boek, afgelopen is... Niet meer opeens tijdens het eten opspringen omdat de zon zo prachtig ondergaat, niet meer ‘s ochtends om 5 uur opstaan en wachten bij het water tot de zon opkomt. Niet meer voortdurend de weerberichten volgen en hopen op sneeuw en mist.
Altijd al was de natuur een grote inspiratiebron voor mij. Maar nu ben ik nog meer en nog intenser van dit landschap in Drenthe gaan houden. Ik ben op plaatsen geweest waar bijna geen mensen komen en waar de beken soms woest de walkanten hebben afgekalfd of de takken hebben rondgedraaid, zodat ze vergroeid zijn tot vreemde kronkelige stammen. Bronnen heb ik gezocht en soms gevonden, zoals de prachtige poel met kwelwater op het Balloërveld; ‘s zomers helemaal dichtgegroeid en bijna onvindbaar. Mijn zoektocht langs de Hunze was een bijzondere en heel inspirerende ervaring. Mijn beeld van het gebied was dat van een gekanaliseerde beek, destijds gegraven voor turfschepen. In plaats daarvan ontdekte ik vele oude meanders en prachtige moerasgebieden met een schitterende bloemenpracht in de zomer. Veel van deze oude meanders zijn nu in ere hersteld en het hele Hunzegebied wordt door o.a. de Stichting Het Drentse Landschap weer zoveel mogelijk teruggebracht in zijn oorspronkelijke vorm. Het zo intens genieten van de schitterende natuur, dát gevoel, dié beleving, wilde ik vastleggen. Omdat die momenten zo kort zijn en het soms gaat om nét dat éne ogenblik dat de zon de ochtendlucht kleurt boven de nevel die over het land ligt, besloot ik eerst
foto’s te maken. als geheugensteuntje, zodat ik thuis precies die sfeer kon vastleggen in aquarel. Dan is schilderen heerlijk, want met mijn penseel kan ik de kleuren nog intenser maken, de weidsheid nog meer benadrukken door een teveel aan details weg te laten. Heel lang heb ik nagedacht over hoe ik anderen zou kunnen laten meegenieten, de sfeer van de natuur te laten proeven zoals ik die
beleef. Toen ik verhalen hoorde over de rijkdom van dit gebied, zowel historisch als landschappelijk, wist ik opeens dat dergelijke verhalen mijn beelden zouden kunnen ondersteunen.
Tijdens mijn gesprekken met Hans Elerie, historisch geograaf en kenner bij uitstek van dit gebied, viel alles op zijn plaats. De Drentsche Aa en de Hunze zijn enkele honderdduizenden jaren geleden ontstaan in de periode van de ijstijden. De Hondsrug werd opgestuwd door het ijs en de Hunzelaagte werd uitgesleten en vulde zich met zand, grind en leem, dat werd aangevoerd door de
smeltwaterstromen die langs de steile hellingen van de Hondsrug naar beneden spoelden. De zee kwam in die periode na de ijstijd zelfs tot dichtbij het huidige Gasselternijveen!
In de loop der eeuwen hebben de smeltwaterstromen diepe dalen uitgesleten, vaak met meerdere vertakkingen. Het Hunzedal stoof later bijna volledig dicht met dekzand en veranderde in een zandlandschap met fraaie duinvormen. De Duunsche landen is een goed bewaard voorbeeld van een dergelijk duinlandschap. Het gebied was een prachtig jaaggebied en er zijn dan ook veel overblijfselen gevonden van jagers uit de oude steentijd. Later, in een nattere periode, vormde zich veen. Het overtollige water van de Hondsrug zocht zich een weg naar beneden en kwam uit de grond weer naar boven, o.a. als kwelwater, zoals nu in de Breevenen. Oorspronkelijk behoorden de Drentsche Aa en de Hunze tot hetzelfde afwateringssysteem waartoe ook het Peizerdiep behoorde. De Hunze stroomde vroeger om de stad Groningen heen en verenigde zich bij Dorkwerd met de Drentsche Aa, om vervolgens via de zeeboezem bij Saaxum af te wateren in de Waddenzee. In een oorkonde uit 1262 wordt dit systeem aangeduid als Hunesa, wat zoiets betekent als ‘bruingekleurde rivier’. De huidige Hunze vormde dus de meest oostelijke bovenloop en behield de oorspronkelijke naam.
In haar onstuimige geschiedenis heeft de Hunze meerdere namen gehad, zoals de Oostermoersche Vaart, Drents Diep en Oosterdiep, terwijl bij Gasseltenijveen het diep zich splitste in het Voorste- en het Achtersche Diep. Ook de Drentsche Aa heeft een kleurrijk namenregister dankzij het fijnmazige stroomgebied van beken, diepjes en loopjes, die naar de desbetreffende dorpsgebieden (marken) werden genoemd. Pas na het benedenstroomse Punterdiep kreeg de stroom vanuit Groningen de naam Drentsche Aa en nog eerder het Hoornse Diep. In de moderne tijd werd de Drentsche Aa een keurmerk voor het hele stroomgebied. Alle beken en stromen van de Aa en de Hunze hebben zo een gezamenlijke geschiedenis en zijn eeuwenlang samengekomen in
het noorden om van daaruit hun weg naar de zee te zoeken.
Met deze informatie in mijn achterhoofd was het me duidelijk; de plekken langs het water zouden gaan over het stroomdalgebied van zowel de Aa als de Hunze. Samen met Hans heb ik de kaart bekeken en hebben we vijftig plaatsen uigezocht met een verhaal. Sommigen zijn gekozen om de prachtige natuur, andere om het historische verhaal erachter. Het bronnengebied onder Schoonloo vond ik heel bijzonder: dáár ontspringt een bron van de Aa en maar een paar honderd meter verderop een bron van de Hunze.... Bij het Zuidlaardermeer zijn ze weer bijna samen en zo is de cirkel weer rond. Samen omsluiten de beide stromen het Drentse stroomdallandschap met de heidevelden, vennen en hunebedden op de Hondsrug en de moeras- en kwelgebieden in de Hunzelaagte. Twee jaar geleden begon mijn zoektocht naar de vijftig plekken die ik zou gaan schilderen. Geen eenvoudige klus! Met de topografische atlas op zak struinde ik rond op plaatsen die voor mij onbekend waren. En als ik dan de plek gevonden had, waren soms de omstandigheden niet goed genoeg. Dan schreef ik op hoe ik de sfeer wilde vastleggen, op welk tijdstip van de dag, en onder welke weersomstandigheden.... Zo wachtte ik het juiste moment af en op het moment dat de kans van slagen op een goede foto het grootst leek, sprong ik in de auto en was ik weer op pad. Dat ging niet altijd vlekkeloos. Bijvoorbeeld die keer dat ik ’s ochtends vertrok en bij het Anloër diepje haastig langs het zandpad parkeerde.... Toen ik terugkwam bleek de auto muurvast te zitten in een grote modderpoel. Urenlang was ik met mijn handen in de modder bezig om de wielen vrij te krijgen. Angstige momenten ook toen de zon in de winter sneller onderging dan ik had gedacht en ik mijn weg door het donkere bos terug moest
vinden zonder zaklantaarn. Of die keer dat ik op de dijk bij het Annermoeras om 5 uur ‘s ochtends tussen een stier en een groepje aanstormende wilde paarden kwam te staan en het zó benauwd kreeg, dat er maar één oplossing overbleef: de sloot in! Drijfnat hield ik aan de overkant van de sloot mijn laarzen op de kop om het water eruit te laten lopen, terwijl de stier en de paarden me
verbaasd aanstaarden vanaf de dijk. Dát had ik op de foto moeten zetten. Toen uiteindelijk alle aquarellen klaar waren heb ik mijn gevoelsbeleving op papier gezet en heeft Hans voor de teksten met achtergrondinformatie en veldnamen van de gebieden gezorgd. Zo hebben de Drentsche Aa en de Hunze twee jaar lang mijn leven bepaald en verrijkt. Ik hoop dan ook, dat het me, met dit boek, is gelukt mijn beleving van de schoonheid van de natuur over te brengen en iets kan bijdragen aan
het zuinig zijn op en het koesteren van zoveel moois in onze wereld.
Geke
Ik wil dit boek opdragen aan mijn man Gert en mijn dochters Laura en
Esther, die me de ruimte en tijd hebben gegund om dit project te realiseren. |